Translate

zaterdag 17 februari 2018

Bestelling is binnen

Ieder jaar bestel ik zaadjes voor het nieuwe moestuin seizoen bij +Vreeken's Zaden  en voor het seizoen van 2018 zijn ze nu binnengekomen! En ik kijk er wel naar uit om ze in te gaan zaaien.


Dit jaar ga ik voor het eerst Kapucijners of Grauwe Erwten zaaien. In het Jaar van de Peulvrucht heb ik verschillende keren Kapucijners gegeten. En daarna ook nog wel. Maar dat waren altijd gedroogde Kapucijners, die ik eerst liet weken, om daarna te koken. Nu wil ook wel eens bekijken of ze vers ook zo lekker zijn.
Verder kweek ik ook al jaren courgettes. En na gewone groene, gele en witte, wilde ik dit keer eens oranje Courgettes eten. Dus ik heb wat zaadjes van een gekke courgette besteld. En de zaadjes van de witte en gele courgettes van vorig jaar gaan binnenkort ook weer in potjes de grond.

Ondertussen zijn mijn tuinbonen, die ik vorige keer in bakjes plantte, al flinke jongens geworden. Die gaan deze week ook de grond in (dan is er tenminste weer ruimte voor de Grauwe Erwten). En hopelijk worden het dan flinke jongens, waar ik een hoop plezier van zal hebben.

Grauwe Erwten - Zaaien in januari of februari, onder glas (of binnen) en uitplanten in maart en april. Oogsten in juni tot en met Augustus. Ze worden wel 2m hoog, dus geef ze wat ondersteuning.
Courgettes - Zaaien in maart binnen. Uitplanten half mei. Oogsten vanaf juni tot en met september.

zaterdag 10 februari 2018

Pendragon LIV - Nieuwe gezichten

Na een bevreemdende campagne in Bretagne, komen nieuwe ridders nu weer bij elkaar om nieuwe avonturen te beleven. Dit keer worden er zelfs vreemde voorspellingen gedaan.

Aloysius van Broughton
Gerben van Berwick St. James
Marc, zoon van Eliot de Wispelturige en Inga met de Grote Vlechten, Dochter van Octa van Kent, Zoon van Hengest van de Saksen.
Morgaine van Cornwall
Pellogres van Tisbury

Sarum, Salisbury, Vroege lente, 520 A.D.

De Saksische dreiging lijkt voorgoed verslagen. In Bretagne is de Frankische dreiging ook verslagen. Maar de Ieren hebben in het vorige jaar een gevoelige slag toegebracht aan Arthur en de zijnen. In het noorden van Brittannië hebben zij nu een stevige voet aan de grond gekregen. Het koninkrijk van Stangorre is nu in Ierse handen. Arthur's belangrijkste generaal was tenslotte in Bretagne.  
In Bretagne geniet Caulas van zijn oude dag en bereidt zijn achtste (8!) nog levende zoon voor op het koningschap van Bretagne. Van een afstandje regeert hij nog over Salisbury, Devon en Wessex. Maar de dagelijkse praktijk is allemaal in handen van zijn trouwe Joodse Steward Abraham Cohen, een nazaat van Simon Cohen, die al in 488 als steward voor Gilmere van Tisbury werkte. De familie van Tisbury heeft veel vertrouwen in hun Joodse onderdanen. 
Edward van Burcombe en Ignaeus van Broughton hebben zich vorig jaar bij de Faerie gevoegd en spelen ook geen rol van betekenis meer. Aloysius, een neef van Ignaeus, regeert nu over Broughton en alles wat daarbij hoort. 

Caulas geniet van zijn oude dag. 

In Sarum komen jonge ridders bij elkaar. Pellogres, de oudste zoon van Caulas, ontvangt hen. Hij hernieuwd zijn vriendschap met ridders Aloysius van Broughton en Gerben van Berwick St. James. Morgaine van Cornwall is ook langs, om een oogje te houden op haar pleeg-familie en vooral Brutus, die binnenkort oud genoeg is om over Steeple Langdford te kunnen heersen. 

Dan komt de heraut van Pellogres binnen en hij kondigt aan dat er een Saksische man met zijn gevolg aan de poort staat. Hij claimt dat hij Marc van Kent, zoon van Eliot de Wispelturige is! Sir Pellogres, Sir Aloysius, sir Gerben en Vrouwe Morgaine kennen Eliot de Wispelturige nog wel. Na de herovering van Kent huwde hij Inga van Kent, met de grote vlechten en kreeg kinderen met haar. Maar na de gefaalde Rebellie van Salisbury, vertrok zij met haar kinderen weer naar Kent. Pellogres denkt dat hier wel een slaatje uit te slaan is en heet Marc van Kent welkom in Sarum.

Marc is een imposante Saksische man, met een enorme snor. Maar hij stelt zich verder vriendelijk op en vraagt aan Pellogres of hij kan heersen over de landgoederen van zijn vader in Salisbury. Pellogres ziet hierin geen probleem, maar Marc moet dan wel eerst geridderd worden en trouw zweren aan Hoge Koning Arthur.

Om de zinnen te verzetten besluit Pellogres om een jachtpartij te organiseren in het Morgaine Woud, een groot woud in Salisbury. Dan kan hij nader kennismaken met de nieuwe ridders in Salisbury en met Marc, de Saks. De andere ridders gaan hier graag in mee en ook Vrouwe Morgaine wil een kans om te jagen met haar valken.
Eenmaal in het woud blijkt dat de ridder wel heel veel tijd hebben doorgebracht op het slagveld. Ze weten nauwelijks nog hoe zij moeten spoorlezen. Het is dankzij Sir Aloysius en Sir Pellogres dat zij nog iets weten op te jagen en niet allemaal hopeloos verdwalen.
Dan horen zij een stem:

"Trots is de ondergang van de Pendragons"

Een vreemde kreet om zo te bezigen in een verder verlaten woud. Maar de ridders slaat de angst om het hart. Zij weten dat dit ook het woud was, waar Hoge Koning Uther aan zijn einde kwam, nadat hij een Faerie had beledigd. Hij stierf tijdens een jacht door de hoeven van een Hippogriff. Is er hier nu weer een monster actief?

"Trots is de ondergang van de Pendragons"

Wanneer zij om zich heen kijken, zien zij een enorme Arend op een tak zitten. Deze herhaalt zijn kreet. Als hij ziet dat hij een publiek heeft, voegt hij daaraan toe:

"Trots is de ondergang van de Pendragons, vertel dit aan Arthur"

De ridders zijn erg onder de indruk en zij begeven zich naar Caer Gwent. Hoge Koning Arthur heeft besloten dat hij niet langer rond wil reizen. Nu de meeste gevaren geweken zijn, wil hij zich op een plek vestigen. Hij heeft gekozen voor een oude Romeinse stad en is deze nu helemaal opnieuw aan het inrichten. De ridders zijn hiermee erg in hun nopjes, de nieuwe hoofdstad ligt op ongeveer een dagreis van Salisbury. 
Na enig overleg besluit Arthur om met de ridders mee terug te keren naar Sarum en op zoek te gaan naar deze vreemde Arend. Wanneer de groep met de Hoge Koning weer terug is in het woud, vinden zij al snel de Arend weer. Deze geeft nog steeds aan dat trots de ondergang van de Pendragons zal zijn. Wanneer Arthur zegt wie hij is, onthuld de Arend dat hij eigenlijk Eliwlod ap Madoc ap Uther is, en daarmee een neef van Arthur. Sinds hij is veranderd in een Arend, heeft hij voorspellende gaven gekregen en hij zal Arthur er nu een paar doen. 



"Trots is de ondergang van de Pendragons. Tenzij jij te trots weet te beteugelen, zullen de Pendragons met jou ten onder gaan. Om te bewijzen dat ik gelijk heb, zal ik je vijf andere voorspellingen doen."

"Je zal bijna sterven en verdwaald raken in een veld vol stenen."
"Een boot vol kinderen zal je versteld doen staan en angst aanjagen."
"Een Witte Ridder zal ook een Monnik zijn."
"Je zal op een troon in Rome zitten."
"Je zoon zal Koning van Brittannië zijn." 

"Trots is de ondergang van de Pendragons. Wanneer jij niet leert om jezelf nederiger op te stellen, zullen al deze voorspellingen slecht voor je uitpakken. Nu is mijn missie volbracht en zal ik mij vervoegen bij de Koning der Arenden." 

Enigszins verbaasd keren de ridders terug naar Sarum. Zij spreken over de voorspellingen. Hoe kunnen deze slecht uitpakken? Arthur gaat kennelijk nog veel gebied veroveren. Bovendien zal zijn zoon na hem over Brittannië regeren. Maar Sir Aloysius en Sir Pellogres zijn niet gek, iedere voorspelling kan slecht uitpakken. Het is zaak om erop toe te zien dat Arthur nederig blijft. Misschien moeten ze inzetten op wat meer contact met zijn directe onderdanen. 

Die avond brengt Marc door in de oecumenische Kathedraal van Sarum. Deze is ooit nog gebouwd door zijn vader Eliot en Sir Caulas samen, als dank voor het overleven van de Slag bij Eburacum. Marc voelt zich er erg thuis. Zozeer zelfs, dat hij halverwege in slaap valt. Maar de volgende morgen wordt hij geridderd door Hoge Koning Arthur zelf en mag hij als Sir Marc door het leven gaan. 

Pellogres laat aan zijn zuster, Hoge Koningin Clare weten dat hij op zoek is naar een vrouw. Hij heeft gezien hoe zijn vader dat aanpakte, drie huwelijken met vrouwen, die allen stierven. Zijn vader leek nooit erg gelukkig te zijn met het gezinsleven. Voor zichzelf wil hij dat anders. Hij is rijk genoeg en hoeft geen vrouw om zijn invloed uit te breiden. Hij wil graag een partner voor het leven. Clare zegt dat zij zal helpen zoeken. Als Hoge Koningin worden bijna alle adellijke dochters naar haar hof gestuurd. 
Aloysius wil graag de rol van Marshall van Salisbury op zich nemen. 
Morgaine maakt van de kans gebruik om tegen Pellogres te schaken. Maar haar man Accolon heeft ook ambities. Hij zou graag een belangrijke rol vervullen aan het Koninklijk hof. Op die manier hoopt hij dat hij de belangen van Pagan Norgales wat beter kan verdedigen aan het toch vrij Christelijke Hof van Arthur. Morgaine zal kijken wat ze kan doen. 
Ook Pellogres ziet het tijd van Paganisme opkomen. Een oecumenische kathedraal in Sarum, de Saksen die ook Wodan aanhangen. En belangrijke familie van de koning die openlijk Pagan zijn. Hij is bang dat er misschien een religieuze strijd kan ontbranden, net nu de strijd tegen de Saksen wat rustiger wordt. 
Gerben wil een bruid. Hij vraagt aan Marc of hij misschien kan huwen met een van zijn jongere zusters. Marc twijfelt. De familie Burcombe en Berwick St. James hebben natuurlijk vaker onderling getrouwd. Maar zijn zussen zijn prinsessen van Kent en Gerben is niet meer dan een Banneret in Salisbury. Hij zal overleggen met Octa. 

Aan het hof vol Britten, die vol argwaan naar Saksen kijken, heeft Marc het wel moeilijk met allerlei steekjes onder water. Gerben en Aloysius houden hem scherp in de gaten, om niet opnieuw een oorlog te laten ontbranden. 

Dan komt het nieuws dat in Anglia de Saksen in opstand zijn gekomen. Na de herovering van dat gebied in 501 en na de Slag van Badon Hill leek het zo rustig. Maar de onderworpen Saksen komen in opstand tegen het schrikbewind van Hertog Hervis de Revel. 
Hoge Koning Arthur zendt Griflet om met een leger orde op zaken te stellen in Anglia. De ridders en Vrouwe Morgaine gaan mee, om een bijdrage te kunnen leveren. Eenmaal in Anglia aangekomen, blijkt dat de leider van de opstandelingen, Gorwin, zich heeft teruggetrokken in Fort Guinnon. Daar wordt hij nu belegerd door Griflet. 
Hertog Hervis de Revel is woest en hij staat erop om het Fort onder de voet te lopen en iedereen over de kling te jagen. Maar koelere hoofden bedenken zich dat de bewoners van Fort Guinnon voor een deel ook Britten zijn. Het is niet de bedoeling dat die allemaal worden afgeslacht door een heethoofd als Hervis de Revel. En nu de ridders Hervis de Revel in actie zien, begrijpen zij ook wat beter, waarom de Saksen in opstand komen. 
Sir Griflet heeft al een paar dagen onderhandelingen gevoerd met Gorwin, maar komt niet veel verder. Hertog Hervis de Revel wil nu aanvallen. Vrouwe Morgaine heeft nog wat tijd nodig om na te denken. Hertog Hervis de Revel werkt haar ook vreselijk op de zenuwen. Zij gebruikt haar magie om hem in een Wit Hert te veranderen. In paniek rent hij weg. 

De opstandige Saksen op de muren van Fort Guinnon zien dit ook. Zij overwegen hun positie nogmaals. Het leger onder leiding van Griflet is groot en kennelijk ook nog voorzien van Magie. Zij gaan de onderhandelingen opnieuw aan. Gorwin en de zijnen geven zich over aan Morgaine, die hen onder haar bescherming plaatst. Morgaine denkt terug aan de Rebellie van Salisbury en de manier waarop dat het leven heeft gekost van haar pleegvader. Zij wil vandaag heel genadiglijk zijn, om weer zo een drama te voorkomen. 
Morgaine weet het zo te regelen dat Gorwin en de andere leiders van de Rebellie van Anglia als gevangenen naar Hoge Koning Arthur gevoerd zullen worden, waar hij over hen zal oordelen. De andere Saksen en bevolking van Anglia staat nu onder haar bescherming. 

Maar wanneer de volgende morgen Hertog Hervis de Revel weer menselijke vorm heeft aangenomen, zal er iemand moeten boeten voor deze totale vernedering. Hij heeft geen wraak kunnen nemen op de bevolking en die Morgaine gaat ver voorbij aan de juiste plaats van een vrouw. Haar kan hij niet direct aanvallen, natuurlijk, als zuster van de Koning, maar hij kan haar wel raken waar het pijn doet, haar man. 
Hertog Hervis de Revel beledigt Accolon zo diep, dat hij wel tot een duel moet overgaan om zijn vrouw te verdedigen. 

"Je vrouw is een verraderlijke sloerie, die haar plaats niet kent. Met haar vuige magie bemoeit zij zich met de zaken van mannen. Zij had nooit deze rebellen onder haar bescherming mogen nemen. En jij bent een gecastreerde jongen, omdat je haar niet in de hand kan houden!"

Die belediging leidt tot een strijd tussen Hertog Hervis de Revel en Accolon, Prins van Norgales. Na een heftig gevecht, valt Accolon bewusteloos neer. Even nog hoopt het publiek dat Hertog Hervis genade zal tonen aan zijn verslagen vijand. Maar hij doodt Accolon, terwijl deze zich niet kan verweren. 
Morgaine is voor de tweede keer weduwe geworden en publiekelijk vernederd. Zij vat een haat op voor Hervis en alles wat met hem te maken heeft (Hate Duke Hervis de Revel 16). Maar ook Hoge Koning Arthur en Koning Uriëns van Norgales zullen niet blij zijn met Hervis. 
Er zit niet veel anders op. De opdracht van Hoge Koning Arthur is vervuld. De opstand in Anglia is gebroken. En met dit duel is bewezen dat Morgaine haar boekje te buiten is gegaan, met het tonen van genade aan Saksen. Hertog Hervis zal nu verder orde op zaken stellen in Anglia. 

zaterdag 3 februari 2018

The Sheik

Vijf jaar geleden alweer kreeg ik van +Sander een kindle voor mijn verjaardag. Daar stond toen de 50 Shades of Grey trilogie op. Ik heb al eens uitgelegd wat ik van die serie vond (gevaarlijke bagger). Maar nu lees ik een ander boek, dat we kunnen zien als de voorloper van 50 Shades. Het is The Sheik van E. M. Hull.


The Sheik is een boek uit 1919 is een voorloper van wat we nu Romance Novels of bouquetreeks romans noemen. En het is heel heel heel erg fout. Echt, heel erg. Een zeer zorgwekkende combinatie van huiselijk geweld, seksisme en racisme.

Spoilers

De jonge Diane Mayo is van plan om geheel alleen (zonder begeleiding van blanke mannen) een reis te maken door de woestijn van Biskra naar Oran (een tripje van bijna 700km). Ze wordt ontvoerd door een lokale Sheik, Ahmed ben Hassan. Deze misbruikt haar maandenlang. Ze weet te ontsnappen, maar wordt opnieuw gevangen genomen. Dan wordt ze toch verliefd op de Sheik, maar durft dat niet te laten blijken, ze zou zijn aandacht dan verliezen. Ze wordt ontvoert door een andere Sheik, Ibraheim Omair, die haar ook wil misbruiken (en hij is oud, dik en lelijk, dus een nog ongeschiktere partner). Ze wordt gered door haar eerste ontvoerder en uiteindelijk blijkt deze toch ook verliefd te zijn op haar. En ze eindigen als een gelukkig koppel.

Of zo...


Verder commentaar

De parallellen met 50 Shades of Grey zijn enorm. In beide gevallen wordt een buitengewoon naïeve jonge vrouw overweldigd door een veel rijkere, veel machtigere, veel wereldser man. Zij protesteert tegen zijn aandacht, maar geeft uiteindelijk toch toe, omdat zij nergens anders meer heen kan. En haar gewelddadige overweldiger blijkt toch ook een geheim mee te dragen, dat zijn gedrag naar haar verklaart en excuseert. En beide boeken zijn verfilmd. The Sheik lanceerde de veel te korte carrière van Rudolf Valentino. En de scherpe randjes van het boek zijn wel verwijderd uit de film(s).


The Sheik was op meerdere vlakken zeer verontrustend. Het boek is behoorlijk racistisch. De Sheik wordt iedere keer beschreven als een Arabier. Zijn buitengewoon gewelddadige en wrede karakter en handelingen worden verklaard vanuit het feit dat hij een Arabier is (en daarmee dus fundamenteel anders dan Blanken). En het is duidelijk dat mensen met een nog donkerder vel uit nog zuidelijker Afrika nog lager op de ranglijst staan.
Maar dan blijkt bij de ontknoping dat de Sheik eigenlijk helemaal geen Arabier is! Hij is de zoon van een Britse Aristocraat (net als Diane zelf) en een Spaanse dame. Maar de dame verliet haar man in de woestijn van Algerije en kwam terecht bij de stam van de Sheik en werd opgenomen door de vorige Sheik, die toen haar zoon adopteerde als zijn eigen zoon. Uit woede over het feit dat zijn biologische vader zijn moeder zo slecht behandelde dat zij liever bij Arabieren ging wonen, ontwikkelde Ahmend Ben Hassan Jr. een enorme haat jegens Britten en vierde die bot op Diane, een vertegenwoordiger van de Britse aristocratie.
Dus in hoeverre is Ahmed ben Hassen "Arabisch" en is zijn wreedheid te verklaren door zijn opvoeding onder de "Arabische wilden"? In hoeverre heeft hij gewoon een verknipte persoonlijkheid die kickt op wreedheid en geweld? En in hoeverre heeft hij zelf een verknipt beeld over de mensen waartussen hij opgroeide? Denkt hij dat hij met zijn wrede en gewelddadige gedrag "echte Arabieren" zo goed mogelijk imiteert en op die manier zoveel mogelijk afstand schept tot de "beschaafde Britten"?
Ook een parallel met 50 Shades, Christian heeft een voorliefde voor BDSM ontwikkeld, omdat hij eigenlijk zijn moeder wil straffen voor zijn verwaarlozing van haar.

Het seksisme is ook erg verontrustend. Diane Mayo is volledig verkeerd opgevoed door haar veel oudere broer (haar ouders overleden kort na haar geboorte). Daardoor is haar vrouwelijke, empathische en liefdevolle kant nauwelijks ontwikkeld. Links en rechts wijst zij mannen af, kleedt zij zich heel mannelijk en onderneemt mannelijke dingen (zoals reizen door de woestijn van Algerije).
Maar gelukkig wordt zij ontvoerd door de Sheik, die met een methode van stelselmatige verkrachting, dreiging met geweld en vernedering ervoor zorgt dat Diane wat onderwerping en gehoorzaamheid leert. En zodra zij heeft geleerd dat zij mannen moet gehoorzamen, wordt zij werkelijk verliefd op har Sheik en hij kort daarna ook op haar. Deze ontvoering is het beste wat haar kon overkomen, eigenlijk.

En dan het geweld, het eindeloze, brute geweld. Jeminee zeg! Eerst wordt er al ingebroken in het appartement van Diane (om haar wapens onklaar te maken, merken we later). Dan wordt ze ontvoerd, gewelddadig verkracht (maanden lang, elke nacht). Verder moet ze toekijken hoe paarden en onderdanen van de Sheik mishandeld worden. Ze wordt opnieuw ontvoerd, dit keer door een lelijke, dikke man. Dus door hem misbruikt worden, zou pas echt erg zijn. En verder wordt ze de hele tijd vernederd.
Voor de volledigheid pak ik de signalen van huiselijk geweld er nog eens even bij, gewoon, omdat die boodschap zo vaak mogelijk herhaald moet worden.


  1. Jaloezie - Check, de Sheik wil niet dat Diane tijd doorbrengt met andere mannen, zelfs niet met Raoul Saint Hubert, zijn beste vriend. 
  2. Bezitterigheid - Check, de Sheik redt Diane in eerste instantie van een rivaliserende Sheik omdat zij van hem is. 
  3. Controlerend gedrag - Check, de Sheik ontvoert Diane en houdt haar gevangen in zijn kampement, middenin de woestijn. Zij kan niet weg. En zelfs in dat kampement houden zijn bedienden en mannen haar in de gaten. 
  4. Schelden - Niet echt, hij blijft een heer. 
  5. Kleineren - Check, de Sheik noemt Diane weerspannig en slechts één van vele vrouwen. 
  6. Bedreigen - Check, met verstoting.
  7. Isoleren - Check, Diane kan niet vertrekken uit de woestijn. 
  8. Stemmingswisselingen en wisselend gedrag - Check, soms is hij boos of gewelddadig en Diane weet nooit wanneer. 
  9. Schuld geven aan anderen - Halve check, De Sheik schrijft zijn gedrag toe aan zijn vader, die zijn moeder zo mishandelde dat zij liever de woestijn inliep dan bij hem te blijven. 
  10. Beslissingen nemen voor anderen - Check, De sheik bepaalt wat Diane draagt, doet, eet, of verder maar kan doen.
De Sheik is zo mogelijk nog gewelddadiger dan Christian Grey. Arme Diane, ze had nooit enige kans en de (vrij realistisch beschreven) Stockholm Syndroom was haar enige uitweg om nog iets van geestelijke gezondheid te bewaren. 

Ergens wil ik nu toch de film zien, die lijkt wat minder gewelddadig te zijn. 

zondag 28 januari 2018

Voorzichtig begin

We kunnen nog niet echt van een winter spreken, maar ik bereid me toch al voor op het komende tuinierseizoen. Dit weekeinde heb ik wat gedroogde tuinbonen van vorig jaar geweekt en in kleine potjes gezaaid. Ze staan nu in mijn vensterbank. Hopelijk kan ik ze eind volgende maand uitplanten. Ik heb ook nog wat tuinbonen achtergehouden, en die gaan begin maart meteen de volle grond in. Dan krijg ik een wat mee gespreide oogst.

Tuinbonen van vorig jaar,
de rode zijn Karmazyn,
de groene de Crimson Flowered

Dit jaar zaai ik twee soorten tuinbonen (net als vorig jaar). Een de ene kant de 3e generatie Crimson Flowered tuinbonen, die geven groene bonen, maar rode bloemen. Ieder jaar houd ik er een paar achter, droog ze en haal ze weer tevoorschijn, wanneer het weer tijd is om te zaaien. En dan ook nog de Karmazyn tuinbonen, met de normale witte bloemen, maar fel roze boontjes (die bruinig worden na koken). Die zijn van een 2e generatie.

En via +Vreeken's Zaden heb ik ook een bestelling gedaan voor kapucijners, dus die hoop ik dit jaar ook eens vers te kunnen eten. Maar daar moet ik nog even op wachten.



zaterdag 20 januari 2018

Verse uitdaging - Parsifal

De afgelopen twee jaar heb ik mezelf twee verschillende uitdagingen opgelegd. Een om te kijken of ik elke week peulvruchten kon eten in het jaar van de peulvrucht en een om te kijken of ik elke maand een boek uit mijn jeugd kon herlezen. Beiden vond ik leuke uitdagingen en voor dit jaar wil ik mijzelf een nieuwe uitdaging opleggen. Ik wil iedere maand een film over Koning Arthur en zijn ridders kijken.
Al jaren speel het met wat vrienden het Pendragonrollenspel. En van de avonturen van Koning Arthur en zijn vrienden zijn natuurlijk veel verschillende films gemaakt. Dus ik krijg het jaar wel vol.

Amfortas (Links knielend) wordt aangewezen als de bewaker van de Graal

Over de film

De eerste film die ik wil bespreken is Parsifal, gemaakt in 1912. Laat dat jaartal even op je inwerken. Meer dan 100 jaar geleden.
...
Film, als in bewegend beeld door middel van een band van celluloid film was pas echt mogelijk zo rond 1880. Een eerste filmmaatschappij ontstond pas in 1894 en de eerste films werden voor geld vertoond in 1895. En 17 jaar later was er een film van 50 minuten die een van de belangrijkste opera's van die tijdsperiode (Parsifal van Richard Wagner) naar het grote doek wilde brengen. Via youtube en Eyefilm is een kopie van die film nog beschikbaar. De versie die ik keek was zonder geluid. Maar gelukkig kun je eindeloos Parsifal de opera luisteren via Spotify.

En dit is nog niet eens de eerste verfilming van een Arthur verhaal of een Parsifal verhaal. In 1904 werd er ook al een poging gewaagd.


Plot (spoilers)

De film opent met een stoet van ridders die naar een kathedraal gaan. Daar wijst de Bisschop van Monsalvato ridder Amfortas aan als Heer van de Graal, een belangrijke verantwoordelijkheid. Een duif verschijnt op de Graal om de zegen van God te symboliseren (en een special effect!). De twee tovenaars Klingsor en Kondry spannen al meteen samen om Amfortas tot zonde te verleiden, dan wel de Graal te stelen.

Kondry laat zich vastbinden en mishandelen door een groep bandieten, op een weg waar Amfortas langskomt. Hij bevrijdt haar (klassieke Wounded Gazelle Gambit). Kondry speelt daarna meesterlijk in op het ego van Amfortas. Amfortas neemt Kondry mee naar zijn kasteel. Er wordt gekust!
Een engel ontzegt Amfortas toegang tot de Graal

Gauw gaat Amfortas naar de Graal om te zien welk effect zijn transgressie heeft gehad. Maar een vrij stoere engel ontzegt hem de toegang en verdwijnt dan (alweer een special effect!). Amfortas stort ter aarde en krijgt meteen een geheimzinnig ziekte die hem erg verzwakt.
Amfortas wordt naar huis gebracht en hij biecht bij de Bisschop, die hem streng de les leest.

De bisschop en Amfortas vragen God om een nieuwe bewaker van de Graal en zij krijgen een visioen van Parsifal. Parsifal slaapt op dat moment langs een meer, maar hij wordt gewekt door een engel en vindt een speer. Hij gaat op pad. Zijn moeder vindt het maar niks dat hij op pad wil en probeert hem tegen te houden, tevergeefs.
Op zijn reizen komt Parsifal een ridder tegen, die hem alles leert wat hij moet weten over ridderschap. Parsifal neemt de uitrusting en wapens van zijn vader op, en trekt de wereld in.
Kondry (L) en Klingsor (R) zien Parsifal in hun magische spiegel.

Maar de tovenaars Klingsor en Kondry zitten ook niet stil. Met hun magie bemerken zij Parsifal en willen hem ook in het ongeluk storten. Klingsor en Kondry doen zich voor als edelen en sluiten vriendschap met Parsifal.
Ondertussen herkent de bisschop Parsifal uit zijn visioen. Hij verteld Parsifal over de Graal. De kelk waarmee het bloed van Jezus werd opgevangen (Hij wordt nog even realistisch geprikt door een enge romein). Engelen brachten deze kelk naar het kasteel van de Graal, waar Amfortas Koning was over de Graal. De bisschop is blij dat hij Parsifal gevonden heeft, deze kan de plaats van Amfortas innemen.
Klingsor laat er geen gras over groeien en probeert Parsifal meteen uit de weg te ruimen. Maar Parsifal laat zich niet zo makkelijk verslaan. Parsifal verlaat Klingsor en Kondry en gaat op weg naar de kerk van de Graal. Onderweg wordt hij weer onderschept door Klingsor, die ditmaal in de gedaante van een oude man Parsifal op de verkeerde weg stuurt.
Eenmaal in de tempel zelf proberen Klingsor en Kondry Parsifal ook te verleiden. Maar Parsifal is daar wat minder gevoelig voor dan Amfortas.
In een laatste poging om Parsifal uit de weg te ruimen, roepen Klingsor en Kondry een paar mannen of duivels op, die Parsifal moeten doden. Maar Parsifal verslaat hen allen.

Amfortas is niet meer in staat om het wonder van de Graal op te roepen. Maar Parsifal komt op tijd en wanneer hij zich bij de Graal voegt, manifesteer de Heilige Geest zich wel.

Mening

Voor een oude film uit 1912 is dit nog een heel respectabele film. Het tempo ligt extreem laag, het acteerwerk is wat overdreven, zoals altijd bij stomme films. Maar het verhaal, wanneer je er eenmaal een beetje inkomt, is aangrijpend en er zijn verschillende special effects te zien.
Kondry is overtuigend als verleidster van Amfortas en Parsifal. De wanhoop van Amfortas over het overtreden van de regels is ook invoelbaar. En de jonge Parsifal in zijn barbaarse kledij, voor hij een ridder wordt, is lekker enthousiast.


Maar het blijft wel een stomme film uit 1912 en soms zijn de motivaties niet goed te volgen. Waarom willen Kondry en Klingsor de Graalridders verleiden en in het ongeluk storten? Zelf kunnen zij niets met de Graal. Waarom is Parsifal immuun voor de verleidingen van Kondry?
Kijk hem vooral voor de curiositeitswaarde.